کتاب «نظم» استاد آقاتهرانی تجدید چاپ شد

من سمع رجلا ینادی یاللمسلمین فلم یجبه فلیس بمسلم

مجلس ششم دوباره‌ای نمی‌خواهیم

آقاتهرانی عضو ناظر مجلس در شورای فرهنگ عمومی شد

بازنشر| روز مباهله روز اهل بیت

خاطره | اقیانوس آرامش

محبت فاطمه زهرا (س) و دعا برای شیعیانش

اعمال ماه مبارک رجب

غریب دنیا

حوزه انقلابی یعنی درک حقایق یک جامعه

نقش خانواده در سعادت انسان

ایجاد محیط سالم؛ هدف ازدواج

عشق‌ورزی به فرزندان

مهر و محبت به ‌امام زمان عليه‌السلام

چه طور توجیه کردن مانع کارهای بد میشود ؟

مؤدب به حدود الهی باشیم!

غفلت استعداد لقا را از انسان میگیرد

استاد آقاتهرانی: پیاده‌روی اربعین؛ ثمره خون شهیدان

عالم محضر خداست

انابه در اعمال و رفتار

برنامه دهه اول محرم 1439

aghatehrani.ir
aghatehrani.ir

پرسمان
  • ارسال برای چاپ
  • ۱۳۹۵/۱۱/۰۴ | ۸:۳۶
برای حضور قلب در نماز چه کنیم؟
اولاً فراغت برای عبادت، زمانی حاصل می‌شود که دل از وابستگی‌ها رها گردد، و ثانیاً فراغت وقت نیزلازم است...

برای حضور قلب در نماز چه کنیم؟

برای حضور قلب در نماز چه کنیم؟

برای حضور قلب در نماز چه کنیم؟


پرسش: برای حضور قلب در نماز چه کنیم؟

 

پاسخ: این‌که چه کنیم تا دل ما برای عبادت خدا فارغ شود، با توجه به این‌که اولاً فراغت برای عبادت، زمانی حاصل می‌شود که دل از وابستگی‌ها رها گردد، و ثانیاً فراغت وقت نیز لازم است، مسئله‌ای است که در ادامه درباره‌ي آن بیشتر توضیح خواهم داد.

 

  1. توجه به ارزش عبادت

از جمله نکاتی که در روایات آمده و بر آن تأکید شده، این است که در عبادات و به‌ویژه در نماز، سعی بر حضور قلب داشته باشیم. حتی در برخی روایات آمده است که بدون حضور قلب، عبادت قیمتی ندارد. (1) حال، سؤال این است که حضور قلب چگونه حاصل می‌شود؟

دو امر، باعث حضور قلب می‌شود؛ یکی آن‌که به عبادتی که قصد انجام آن را داریم، اهمیت دهیم. باید تلاش کنیم که توجه به نفس عبادت زیاد شود؛ یعنی به راستی آن عبادت را مهم تلقی کنیم، و تنها آن را برای ثوابش انجام ندهیم. هنگامی که انسان به نماز می‌ایستد، بداند که در مقابل چه کسی ایستاده و چه می‌خواهد؟ توجه داشته باشد که حضرت حق، برای آن ارزش قائل شده که فرموده است: «به هنگام ظهر، شب، صبح، نیمه‌شب و... اگر خواستی با من سخن بگویی، آزاد هستی». انسان هیچ‌گاه نباید از یاد غافل شود. متأسفانه نمی‌توانیم ارزش این کار را در این عالم بفهمیم، بلکه تنها در عالم آخرت به ارزش آن پی می‌بریم.

 یکی از استادان نقل می‌کرد که در خواب، مرحوم آیت‌الله حاج شیخ عبدالکریم حائری (ره) را دیدم. پرسیدم: «آیا شما در آن عالم عذاب هم می‌شوید؟» فرمود: «یک عذاب دارم و آن این حسرت و غصه است که چرا بیشتر به یاد خدا نبوده‌ام. دلم برای آن لحظاتی می‌سوزد که به یاد خدا نبودم. این بزرگ‌ترین عذاب برای من است.»

 به راستی چرا انسان تا زمانی که در این عالم به سر می‌برد، به یاد خدا و ذکر خدا توجه ندارد. باید بدانیم که اگر در این دنیا نتوانستیم خدا را یاد کنیم، در آن دنیا نیز فرصتی داده نمی‌شود. بیاییم در شبانه‌روز، فرصتی را به او اختصاص دهیم. در هنگام ظهر، اگر هم کاری داریم، به نماز اهمیت بیشتری دهیم، چون هیچ کاری مهم‌تر از نماز و ملاقات با خدا نیست. این کار اثر دیگری نیز دارد؛ به‌ویژه برای کسانی که خانواده تشکیل داده‌اند، چرا که فرزندانشان نیز اهل نماز شده و برای نماز اهمیت قائل می‌شوند. یکی از علل بی‌توجهی فرزندان به نماز، این است که هنگام نماز هر یک از پدر و مادر به کاری مشغول‌اند و لذا فرزند می‌پندارد که شاید نماز اهمیت چندانی ندارد. و الا اگر بزرگ‌ترها به نماز بایستند، کودکان نیز می‌آیند. متأسفانه، بسیاری از خانواده‌ها به این امر چندان توجّهی ندارند، اما آیا به‌راستی در برابر امور مادی و دنیوی نیز همین گونه‌ایم؟ اگر با کسی وعده‌ای بگذاریم تا مبلغی پول از او بگیريم، دیر و زود آن برای من مهم نیست؟ 

 

  1. توجه به امام زمان (عج)

برای آن‌که حالت حضور در پیش گاه الهی حاصل شود، باید از «باب الله»، یعنی امام زمان (عج) وارد شد. باید در شبانه‌روز زمانی را برای سخن گفتن با امام زمان خود اختصاص داد. البته هرگاه که انسان مشکلات بیشتری پیدا می‌کند، وقت کمتری می‌گذارد. اما به هر حال، باید وقت گذاشت تا آب حیات به گیاه روحمان برسد تا مبادا خشک شود. در این صورت، بعد از مدتی، انسان احساس می‌کند که گویا خود او در این کار نقشی ندارد و امام دست او را گرفته است، از این رو، برنامه­ي او تغییر می‌کند. چرا ما چنین نکنیم؟ آیا عاشق انسانی عادی شدن، فایده‌ای دارد؟ او که خود در راه مانده است و حال و روز ما را نمی‌فهمد، چگونه می‌تواند دست ما را هم بگیرد، او هم فقیری مانند ماست. پایان این دل‌بستگی‌های دنیوی چیست؟ بنابراین، باید به کسی متصل شد که در سختی و راحتی و پنهان و آشکار، با یک صدا، به ما توجه کند، به فریادمان برسد و مشکلاتمان را حل کند و او کسی نیست، جز امام عصر (عج) که باب خداوند است. پس راه رسیدن به خدا و حضور در پیشگاه او، پیوستن به امام (ع) است.

 

پی‌نوشت:

  1. اصول کافی، ج 3، ص 363؛ وسائل‌الشیعه ج 4، ص 688؛ خصال، ج 2، ص 612.
  • ارسال برای چاپ
در این رابطه بخوانید...
دیدگاه و نظر
برای ارسال نظرات از فرم پایین استفاده کنید.
مسئولیت نوشته ها به عهده نویسندگان آنهاست و نمایش آنها به معنی تایید نظرات آنها نیست.
فرستنده :
پست الکترونیک :
نظر :
aghatehrani.ir
کد امنیتی :
aghatehrani.ir
aghatehrani.ir گفت و شنود با استاد
پرسش :
پاسخ :

از چندی قبل، طرح آشتی ملی توسط کسانی که خود در فتنه 88 دستی داشته و یا دست‌کم از ساکتین آن واقعه بوده‌اند در فضای حقیقی و یا مجازی مطرح و در آن باب سخن گفته و ابراز نظر کرده‌اند که «بیایید با ملت آشتی کنیم!» و اگر کسی حرف آن‌ها را به هر دلیل نقد و یا رد کرده بود و یا اما و اگری بر آن داشت، فوراً به او برچسب دل‌واپس و افراطی و... زدند تا بتوانند حرف خود را بزنند و البته از خویش راضی باشند.

 

اگر به روزهای نه چندان دور گذشته بازگردیم، می‌بینیم همین آقایانِ ناراضی که خود، گاه بر اریکه قدرت تکیه داشته و یا رئیس‌جمهور و یا نخست‌وزیر و یا رئیس مجلس بوده‌اند و اکنون اکثریت‌شان در حصر خانگی‌اند، مردم را به خیابان‌کشی می‌خواندند و به جای حسن استفاده از قانون و قانون‌مداری، از شرح صدر و بزرگواری نظام و رهبری به سوءاستفاده روی آورده بودند و کار را خراب کردند و قهر کرده بودند. عجب هوای نفسشان با وسوسه‌های بیگانگان، از بیرون تحریک و حمایت می‌شد، تا در آخر باورشان آمده بود که نظام را تغییر خواهند داد و فرار به جلو را که شیوه آن‌ها است شروع کردند.

 

آری، حرکت‌های قهرآمیزشان بی‌رحمانه بروز کرده بود. به همه توهین می‌کردند، کتک می‌زدند، آتش می‌زدند، مغازه‌ها را مصادره می‌کردند، و حدود نه ماه هر روز و شب امنیت و آرامش شهر را بر هم زده بودند تا این‌که دوران فتنه به ایام حسینی برخورد کرد. این‌ها که عظمت حسین سلام‌الله‌علیه را باور نداشتند، به پرچمی از عزای آقا توهین کردند. درست است که روزی خیمه‌اش را به آتش کشیدند، ولی آن روز این مردم نبودند که به ناگاه غیرتشان به جوش آید و نه دی بر پا کنند. ولی نه دی همه از جای برخاستند.

 

قهرشان با ملت چند ماهی بیشتر نشد و شب‌نامه‌ها و بیانیه‌های تحریک‌آمیز تهران را به اغتشاش کشیده بود. به‌راستی در این فتنه همه امتحان دادند. اما چند سؤال برایم مانده: آیا این چند نفر ملت‌اند؟! آیا ملت با آن‌ها قهر است یا این‌ها با ملت؟! آیا به‌راستی در کشور دو ملتِ قهر و آشتی داریم؟! چگونه است کسانی که خود خراب کرده و خود قهر کرده‌اند، اینک خود آشتی‌کنان راه می‌اندازند؟!

 

نه عزیز! کشور و ملت ما صاحب دارِد و هرگز دل‌بسته و وابسته به بیگانه نبوده و نیست. این سروصداهای برخاسته از خارج هم چندان مهم نبوده و نیست. در روز ۲۲ بهمن ملت نشان دادند که همه باهم بوده و هستیم. آیا می‌دانید که دو مسلمانی که بیش از سه روز قهر کنند مسلمان نیستند؟ البته آن چند نفر ناراضی هم خود باید سر عقل آمده و خود را بیش از این خراب نکنند و فرافکنی نکنند و خطای خویش را به ملت نسبت ندهند.

پرسش :
پاسخ :
aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir
aghatehrani.ir برنامه بعدی
aghatehrani.ir aghatehrani.ir