کتاب «نظم» استاد آقاتهرانی تجدید چاپ شد

من سمع رجلا ینادی یاللمسلمین فلم یجبه فلیس بمسلم

مجلس ششم دوباره‌ای نمی‌خواهیم

آقاتهرانی عضو ناظر مجلس در شورای فرهنگ عمومی شد

پیام | در پی رحلت آیت‌الله حاج شیخ حسن آقا پهلوانی

خاطره | اقیانوس آرامش

محبت فاطمه زهرا (س) و دعا برای شیعیانش

اعمال ماه مبارک رجب

غریب دنیا

حوزه انقلابی یعنی درک حقایق یک جامعه

نقش خانواده در سعادت انسان

ایجاد محیط سالم؛ هدف ازدواج

عشق‌ورزی به فرزندان

مهر و محبت به ‌امام زمان عليه‌السلام

چه طور توجیه کردن مانع کارهای بد میشود ؟

مؤدب به حدود الهی باشیم!

غفلت استعداد لقا را از انسان میگیرد

استاد آقاتهرانی: پیاده‌روی اربعین؛ ثمره خون شهیدان

عالم محضر خداست

انابه در اعمال و رفتار

تهران | درس اخلاق هفتگی

aghatehrani.ir
aghatehrani.ir

دریچه معرفت
  • ارسال برای چاپ
  • ۱۳۹۵/۱۱/۲۵ | ۱۱:۲۱
  • کد :۱۱۳۶۶
محبت فاطمه زهرا (س) و دعا برای شیعیانش
اسماء همسر جعفر طیار نقل کرده که در لحظه‌های پایانی عمر فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها متوجّه ایشان شدم دیدم...

محبت فاطمه زهرا (س) و دعا برای شیعیانش

محبت فاطمه زهرا (س) و دعا برای شیعیانش

محبت فاطمه زهرا (س) و دعا برای شیعیانش


محبت یک احساس و تمایل درونی نسبت به دیگری است، که دارای آثار مثبت و گاه منفی خواهد بود. اهل ایمان باید نسبت به یکدیگر «رُحَمَاء بَيْنَهُمْ»(1) باشند، که این مهربانی برخواسته از محبت است. اما شفقت احساس دل‌سوزی نسبت به هر کس، خواه مسلمان باشد و یا نباشد، باید در ما باشد. شاهد بر درستی و مطلوبیت شفقت و دل‌سوزی نسبت به یکدیگر این آیه از کلام‌الله مجید است که در وصف پیامبر عظیم‌الشأن اسلام فرمود:

«لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ»؛(2) گوئیا از این‌که مردم ایمان نمی‌آورند تو می‌خواهی جان دهی! این حالت رسول خدا صلوات‌الله‌علیه‌وآله، شفقّت و دلسوزی نسبت به منحرفین، مشرکین و ... است.

 

در اینجا مناسب است که نمونه‌ای از ابراز محبت به اهل ایمان را مورد عنایت قرار دهیم. اسماء همسر جعفر طیار نقل کرده که در لحظه‌های پایانی عمر فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها متوجّه ایشان شدم دیدم: ابتدا غسل کرده، لباس‌ها را عوض فرمود و در خانه مشغول راز و نیاز با خداوند متعال شد. چون جلو رفتم دیدم، رو به قبله نشسته و دست‌ها را به آسمان برآورده و چنین دعا می‌کند:

 

«اِلهی وَ سیّدی! اَسْئَلُکَ بِالّذینَ اصْطَفَیْتُمْ، وَ بِبُکاءِ وَلَدیَّ فِی مفارقتیان تَغْفِرَ بِعُصاةِ شیعَتی، وَ شیعَةِ ذُرّیتی»؛ (3) ای معبودم و ای آقای من! تو را به حق آن کسانی که خود انتخاب فرموده­ای می‌خوانم، و تو را نیز به گریه‌های دو فرزندم در حین جدائی خود از آن‌ها فرا می­خوانم که معصیت‌کاران از شیعیان من و شیعه فرزندانم را ببخشایی!

 

می­بینید در آن دوره­ای که همه اهل مدینه در ناخدمتی به زهرای اطهر سلام‌الله‌علیها هیچ کم نگذاشتند، ولی همه این اشتباهات موجب نمی­شود که از شفقّت و دلسوزی نسبت به آن­ها دست بردارد. این است که از دعای خیر بر آن­ها در بهترین دریغ نفرماید.

 

پی‌نوشت:

  1. فتح (48)، آیه 29.
  2. شعراء (26)، آیه 3.
  3. دشتی، محمد، نهج‌الحیاة، ص 148.
  • ارسال برای چاپ
در این رابطه بخوانید...
دیدگاه و نظر
برای ارسال نظرات از فرم پایین استفاده کنید.
مسئولیت نوشته ها به عهده نویسندگان آنهاست و نمایش آنها به معنی تایید نظرات آنها نیست.
فرستنده :
پست الکترونیک :
نظر :
aghatehrani.ir
کد امنیتی :
aghatehrani.ir
aghatehrani.ir گفت و شنود با استاد
پرسش :
پاسخ :

از چندی قبل، طرح آشتی ملی توسط کسانی که خود در فتنه 88 دستی داشته و یا دست‌کم از ساکتین آن واقعه بوده‌اند در فضای حقیقی و یا مجازی مطرح و در آن باب سخن گفته و ابراز نظر کرده‌اند که «بیایید با ملت آشتی کنیم!» و اگر کسی حرف آن‌ها را به هر دلیل نقد و یا رد کرده بود و یا اما و اگری بر آن داشت، فوراً به او برچسب دل‌واپس و افراطی و... زدند تا بتوانند حرف خود را بزنند و البته از خویش راضی باشند.

 

اگر به روزهای نه چندان دور گذشته بازگردیم، می‌بینیم همین آقایانِ ناراضی که خود، گاه بر اریکه قدرت تکیه داشته و یا رئیس‌جمهور و یا نخست‌وزیر و یا رئیس مجلس بوده‌اند و اکنون اکثریت‌شان در حصر خانگی‌اند، مردم را به خیابان‌کشی می‌خواندند و به جای حسن استفاده از قانون و قانون‌مداری، از شرح صدر و بزرگواری نظام و رهبری به سوءاستفاده روی آورده بودند و کار را خراب کردند و قهر کرده بودند. عجب هوای نفسشان با وسوسه‌های بیگانگان، از بیرون تحریک و حمایت می‌شد، تا در آخر باورشان آمده بود که نظام را تغییر خواهند داد و فرار به جلو را که شیوه آن‌ها است شروع کردند.

 

آری، حرکت‌های قهرآمیزشان بی‌رحمانه بروز کرده بود. به همه توهین می‌کردند، کتک می‌زدند، آتش می‌زدند، مغازه‌ها را مصادره می‌کردند، و حدود نه ماه هر روز و شب امنیت و آرامش شهر را بر هم زده بودند تا این‌که دوران فتنه به ایام حسینی برخورد کرد. این‌ها که عظمت حسین سلام‌الله‌علیه را باور نداشتند، به پرچمی از عزای آقا توهین کردند. درست است که روزی خیمه‌اش را به آتش کشیدند، ولی آن روز این مردم نبودند که به ناگاه غیرتشان به جوش آید و نه دی بر پا کنند. ولی نه دی همه از جای برخاستند.

 

قهرشان با ملت چند ماهی بیشتر نشد و شب‌نامه‌ها و بیانیه‌های تحریک‌آمیز تهران را به اغتشاش کشیده بود. به‌راستی در این فتنه همه امتحان دادند. اما چند سؤال برایم مانده: آیا این چند نفر ملت‌اند؟! آیا ملت با آن‌ها قهر است یا این‌ها با ملت؟! آیا به‌راستی در کشور دو ملتِ قهر و آشتی داریم؟! چگونه است کسانی که خود خراب کرده و خود قهر کرده‌اند، اینک خود آشتی‌کنان راه می‌اندازند؟!

 

نه عزیز! کشور و ملت ما صاحب دارِد و هرگز دل‌بسته و وابسته به بیگانه نبوده و نیست. این سروصداهای برخاسته از خارج هم چندان مهم نبوده و نیست. در روز ۲۲ بهمن ملت نشان دادند که همه باهم بوده و هستیم. آیا می‌دانید که دو مسلمانی که بیش از سه روز قهر کنند مسلمان نیستند؟ البته آن چند نفر ناراضی هم خود باید سر عقل آمده و خود را بیش از این خراب نکنند و فرافکنی نکنند و خطای خویش را به ملت نسبت ندهند.

پرسش :
پاسخ :
aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir aghatehrani.ir
aghatehrani.ir برنامه بعدی
aghatehrani.ir aghatehrani.ir