خاطره‌اي آموزنده‌ از استاد علامه حضرت آيت‌الله حسن‌زادة آملي

شیعه بايد هشيارانه مواظب و مراقب خود باشد و تمام اعضا و جوارح خود را هميشه كنترل نمايد

خاطره‌اي آموزنده‌ از استاد علامه حضرت آيت‌الله حسن‌زادة آملی‌دام‌عزّه‌العالی:

ایشان می فرمودند:

به آقای سيدمحمدحسن الهي، برادر بزرگ‌تر مرحوم علامه طباطبايي‌رحمه‌الله كه در عرفان و سير و سلوك از شاگردان مرحوم سيد‌علي‌آقا قاضي اعلي‌الله‌مقامه بود، مكرر عرض مي‌كردم: وقتي خدمت آقا (علامه قاضي) مي‌رسيد، از جانب من از ايشان خواهش كنيد كه مرا هم در تشرف به خدمت حضرت بقية الله عجّل الله تعالي فرجه شريك خود نماييد و براي من نيز اجازة ملاقات بگيريد (چون مي‌‌دانستم اين دو بزرگوار به اين سعادت عظمي مي‌رسند).

روزي در شهر آمل بعد از ظهر خواستم استراحت كنم، بچه‌ها داد و فرياد كردند و مانع استراحتم شدند. من عصباني شدم و با آن­­ها تندي نمودم و پرخاش كردم؛ ولي بعد از آن، خودم پشيمان شدم و از اين كه بچه‌ها را ناراحت كردم، وجدانم ناراحت بود. عصر رفتم بازار و مقداري شيريني و ميوه خريدم و به منزل آوردم كه شايد بدين وسيله دل بچه‌ها را به دست آورم. با اين حال، وجدانم آرام نمي‌‌گرفت و آشفته خاطر بودم.

بالأخره، تصميم گرفتم در سفري به تبريز با مرحوم سيدمحمدحسن الهي ملاقات كنم. وقتي به خدمت ايشان رسيدم، پيش از اين كهعلت مسافرتم را بگويم، گفتم: عرض مرا به خدمت استاد (سيدعلي قاضي) رسانديد؟ فرمود: من راجع به اين موضوع نامه‌اي به شما نوشتم و چون آدرس شما را نداشتم به خدمت آقاي اخوي (سيدمحمدحسين طباطبايي) فرستادم كه به شما برسانند. در آن نامه يادآور شدم كه وقتي پيام شما را به آقا عرض كردم، آقا تأملي كرد و سپس با ناراحتي فرمودند: «ايشان چگونه مي‌خواهند اين راه را طي نمايند، با آن اخلاقي كه نسبت به عائله و كودكان انجام داده و با آنها دعوا كرده‌اند؟! با آن اخلاق و تندي چگونه مي‌شود به اين رتبه و مقام رسيد؟![1]

سپس جناب استاد آيت‌الله حسن‌زادة آملي دام ظله العالي بحث را ادامه داده و از آن نتيجه‌اي عبرت‌آموز گرفته‌اند:

آري در اين راه، ناهمواري‌ها، دست‌اندازها، پيچ‌وخم‌ها و خطرهاي زيادي هست كه سالك و شیعه بايد هشيارانه مواظب و مراقب خود باشد و تمام اعضا و جوارح خود را هميشه كنترل نمايد.[2]

————————————————————-

[1].مؤسسه تحقيقاتي فرهنگي اهل بيت عليهم السلام، فريادگر توحيد، ص141.

[2]. مؤسسه تحقيقاتي فرهنگي اهل بيت عليهم السلام، فريادگر توحيد، ص141.